Beste mensen,

Donderdag:
Op moment van schrijven ben ik inmiddels 27 uur wakker. Maar ik wil nu schrijven, want ik wil mijn eerste ervaringen nu op papier zetten. Mijn vertrek begon natuurlijk thuis. Enkele vrienden kwamen bij mij thuis om kwart over 3 om afscheid te nemen. Dit ging opzich vrij makkelijk. Ik zat in de auto en dacht, zo dit hebben we gehad. Op Schiphol aangekomen bleek mijn koffer te zwaar te zijn waardoor een ik een X bedrag moest betalen om mijn koffer in te checken, beetje jammer. Maar ik wist ook gewoon niet wat ik uit mijn koffer moest halen. En tot mijn verbazing stonden dezelfde vrienden (waar ik al afscheid van had genomen) ook op Schiphol. Heel vaag is dat als je het niet verwacht. Na een kop koffie werd het toch echt tijd om afscheid te nemen. Zowel van mijn vrienden, oom en tante, paps en mams en Waits. Dit viel me toch wel tegen. Je neemt afscheid en je weet dat je ze gewoon 4,5 maand niet zal zien. Dat moment was zwaar. Toen Willemijn en ik eenmaal door de douane waren, viel er een hele last van me schouders af. Ik voelde me ineens een stuk beter en het was ook goed zo. Het avontuur kon beginnen!

Na wat gewinkeld te hebben, hebben we de gate opgezocht en zijn ingestapt. Tijdens het instappen bleek dat Edgar Davids ook bij ons in het vliegtuig zat, een paar rijen achter ons!! De vlucht verliep prima, lekker filmpjes en series kijken en af en toe wat eten en drinken. De vlucht duurde dan wel 9 uur alleen dat gevoel had ik helemaal niet. We zijn tegen 1 uur plaatselijke tijd geland in Paramaribo. Bij de douane verliep alles vrij vlot en ook de koffers waren er binnen no-time. Ja, en toen stonden we daar, wie zullen ons ophalen? Hoe zal diegene eruit zien? Uiteindelijk viel het allemaal mee. Meneer Martin stond al met een bordje met onze namen op ons te wachten. Hij bracht ons na zijn busje, zonder maar 1 woord te hebben gewisseld. Willemijn en ik keken elkaar aan, en dachten dit zal toch wel goed zitten? Nou we zaten nog maar net in de auto en het bleek dat meneer Martin toch kon praten. Hij vertelde van alles over het weer, oud en nieuw, kerst en over het stagecomplex.

Na een half uurtje zijn we aangekomen op het zorgcomplex Libi Makandra. De eerste indruk was erg leuk, iedereen begroette ons en personeel stelde zich aan ons voor. Hierna hebben we snel een intro gesprek gehad met de directeuren van het zorgcomplex. Het weekend zijn we vrij en maandag beginnen we met onze stage en krijgen we een rondleiding over het complex. Ik ben zo benieuwd na hoe ik het hier ga vinden. Ik zit nog helemaal vol van de eerste indrukken. Het is een heel raar idee dat je na 9 uur vliegen in Zuid Amerika bent en pal in de zon zit. Toen kregen we te horen dat ik tijdelijk op het complex zal wonen, en dat Willemijn in een woning zal wonen met nog 2 dames. Deze 2 meiden zijn erg gezellig en leuk. Zij blijven tot 23 november. En waar werd ik geplaatst? In een soort van tijdelijke bouwkeet! Een kleine kamer, met aanrecht, tv en radio en een badkamer voor mezelf. Dit was toch wel ff een dikke tegenvaller. Maar ik ben veel bij Willemijn over de vloer en te lopen zeiken en zeuren heeft toch weinig zin.

De eerste indruk van het land is vies en oud. Maar de bevolking is echt zo vriendelijk. Ze willen je overal wel mee helpen en willen alles wel voor je regelen (op de Surinaamse manier). Echt heel hartelijk welkom hebben we hier gekregen. Het voelt direct fijn om hier te zijn.

Vrijdag:
Nadat ik heerlijk uitgerust wakker werd ben ik maar eens op zoek gegaan na een bank om mijn eerste aankomen te doen met Surinaams geld. Deze bank was al vrij snel gevonden en ik was er klaar voor mijn eerste aankopen te doen. De standaard dingen waren gekocht. Samen met Willemijn ben ik naar Paramaribo gereisd. We zijn samen in een boembus (een busje met harde muziek) gestapt. Na een heftige rit van inhalen, slingeren en noodstoppen maken zijn we veilig en wel aangekomen in Paramaribo. We wisten serieus niet wat ons overkwam. Wat een rommel, wat een stank, is dit nou Paramaribo? Wat een domper was dit. De lucht van rauwe vis, zwarte groente en riolering kwam je tegemoet. Om onpasselijk van te worden. Na wat rond gelopen te hebben waren we het al vrij snel zat. In een gevoelstemperatuur van 40 graden stapten we weer terug in het busje richting Lelydorp, onze verblijfsplaats. Na gezellig gekletst te hebben met Angelie en Nasria (huisgenoten van Willemijn) zijn we boodschappen gaan doen. Heerlijke Parbo biertjes gekocht en gezellig geklets op de veranda van Willemijn haar huis.

Angelie nodigde ons uit om mee te gaan naar Whitebeach. Een opgespoten strand langs de Suriname rivier. Een chauffeur (Roy) brengt ons naar Whitebeach, onder de voorwaarde dat we hem 50 SRD betalen en hem de hele dag voorzien van eten en drinken! Dus ik voorzie heerlijk chillen, rustig aandoen en vooral lekker verkleuren! Een heerlijke dag voor de boeg.

Zaterdag:
Wat een heerlijke rustige en relaxte dag heb ik achter de rug. Vanochtend werden we door Roy onze chauffeur opgehaald om lekker te gaan chillen op Whitebeach. Na eerst een hangmat te hebben gekocht vertrokken we richting Whitebeach. Onderweg naar het strand val ik nog steeds van de ene verbazing in de andere. Huizen die niet afgebouwd zijn, mensen die onder palmbladeren wonen, mensen die overal puin storten en bevolking die overal hun behoefte doen. Echt heel vreemd allemaal, maar al met al begint het leven hier in Suriname steeds meer te wennen. Op Whitebeach hebben we een hut gehuurd en onze hangmatten geïnstalleerd. We hebben heerlijk gerelaxt, en lekker rond gehangen op het strand en in onze hangmatten. Nu zit ik lekker op de veranda mijn verhaal te typen. Zo meteen klaarmaken voor onze eerste nacht aan de waterkant in Paramaribo. Onze eerste nacht om eens even flink uit onze plaat te gaan.

Mijn tijdelijke adres is trouwens:
Libi Makandra
t.a.v. Bart Meppelink
Indira Gandhiweg 432
District Wanica
Suriname

Nou de groetjes!