Beste lezers, Lelydorp 33C

Zo het volgende verhaal kan beginnen, afgelopen weken is er eigenlijk best veel gebeurd wat ik wil vertellen. Afgelopen vrijdag zijn de moeder en de zus van Willemijn aangekomen. Voor Willemijn natuurlijk erg leuk. Willemijn was erg zenuwachtig en helemaal in de stress vrijdag.

's Avonds zijn Nasria en ik samen met Jerry, de jongen die ons naar Albina heeft gebracht en zijn neefje naar ZsaZsaZsu geweest. Ik had een vermoeden dat ZsaZsaZsu op vrijdagavond een avond was voor 30+ en dat was ook zo. Er werd trouwens wel hele leuke salsa muziek gespeeld door een band. Van merengue tot salsa, van top 40 tot jaren 60, en dit alles in een latin style.

Zaterdag kwamen Wilma en Carlijn (moeder en zus) van Willemijn naar ons huis toe. Hier hebben we kennis gemaakt en gekletst over Suriname. Ze hadden nog een hele leuke verrassing voor ons. Sinterklaas is natuurlijk aangekomen in Nederland. Daarom hadden zij wat voor ons mee genomen, een lekkere chocolade letter met een gedichtje. Verder hebben we nog lekkere pepernoten gekregen en Knorr mixen. We zitten hier namelijk te zeuren dat we niet van deze mixen hebben. Dus nu kunnen we even vooruit. Zaterdag avond is Chris de man van Angelie ook aangekomen in Suriname voor een lekkere vakantie. Een erg leuke en aardige vent.

Zaterdag was het Parbo night in Paramaribo. Het nationale biermerk Parbo bestond 55 jaar en er werd een groot feest gegeven in de stad. Aangekomen in de stad was het al ontzettend druk. Overal stonden mensen bier te zuipen (het was al geen drinken meer) Aangekomen op het plein was het nog veel drukker, je stond dicht op elkaar gedrukt en werd met de stroom mee gevoerd. Toen we drinken wilden halen moesten we bonnetjes kopen. Hier in Suriname werkt dat echt geweldig (NOT) Zodra je bonnetjes gaat halen, moet je je al gaan bedenken wat je wilt drinken. Want frisdrank en water is een bonnetje voor 4 SRD, een chiller (soort corona) en 0,33l Parbo bier is 5 SRD en een 0,5L Parbo bier is 6 SRD. Echt heel ideaal. Als ze het nou net zo zouden doen als in Nederland? Is veel gemakkelijker. Maar op een gegeven moment werd het mij veel te druk, ik merkte toen pas dat de naweeën van het vooral in de bus er wel waren. Ik controleer onbewust namelijk nog heel veel. En in een grote massa mensen kan dat niet, daar kun je niet iedereen controleren. En daar kwam bij dat je je dan pas echt een buitenlander voelt. Er waren namelijk weinig Nederlanders. Gelukkig kwamen we iets later meiden tegen die we in ZsaZsaZsu hadden leren kennen. Erg gezellige meiden die lopen hier stage in de gehandicaptenzorg. Vlotte dames waarmee we nog regelmatig een keer zullen gaan afspreken. Toen hebben we het vuurwerk bekeken. Nou daar heeft meneer Bouterse echt niet op bespaard, wat voor vuurwerk daar de lucht in ging was echt niet normaal. Beetje vergelijkbaar met bar'nfeest maar dan nog meer en langer.

Zondag is bij ons een collega van Libi Makandra gekomen om lekker te gaan zwemmen met haar kinderen. Chrisher en Giorgio heten haar kinderen. Echt super leuke kinderen. We hebben lekker gezwommen en gespeeld in het water. Erg leuk allemaal. 's Avonds werd ik door Willemijn uitgenodigd om een hapje te komen eten samen met haar moeder en zus. Erg leuk. We hebben bij Fort Zeelandia gegeten (was weer erg lekker). Een heerlijke stroganoff steak, met gebakken aardappelen, cassave en groente. Daarna zijn we naar Broki aan de waterkant gegaan en hebben we lekker gezeten, gekletst en geborreld.

Nou maar eens weer een stukje over stage:P Afgelopen maandag is mijn zorgcoördinatie fase begonnen. Als je de zorgcoördinator bent, ben je eindverantwoordelijke van deze dienst. Maandag heb ik samen met zuster Cecilia gewerkt. Ze heeft me laten zien wat een zorgco zo al allemaal doet in een dienst. Je bent verantwoordelijk om de bijzonderheden van de bewoner te rapporteren naar de arts, je zorgt voor de dagplanning, je stuurt de EVV (eerst verantwoordelijke verpleeghulp/verzorgende) aan, je zorgt ervoor dat opdrachten van de arts worden uitgevoerd en medicatie wijzigingen worden gewijzigd. Dus eigenlijk ben je minder met de basiszorg bezig, maar ben je met veel regel dingen bezig. Ik vond het afgelopen maandag erg leuk maar wel erg intensief. Ik was helemaal kapot aan het einde van de dienst. In ieder geval van alle indrukken, maar je moet ook overal aan denken, is dat gedaan? Heb ik dat medicijn gestopt? Heb ik die controles wel uitgevoerd? Pfff....echt helemaal stuk. Afgelopen dinsdag, woensdag en donderdag had ik middagdienst en stond ik stand-by voor de ambulance. Dinsdag had ik mijn eerste middagdienst. Deze dienst is van 3 uur tot half 10. Na de overdracht om 3 uur gaat iedereen richting de huisjes om de zorgdossiers te brengen en tegen half 4 komt iedereen terug en gaat ze direct eten. En ik had om half 2 nog 2 broodjes gegeten, dus na een halve bak bami zat ik al helemaal vol. Verder is deze dienst heel rustig, je tegen half 5 met mensen wassen, dat gebeurd hier 2x i.v.m. het weer. Dan eten de bewoners hun boterham tegen een uurtje of 6. Tussentijd kunnen de bewoners tv kijken, krant lezen of een tijdschrift en voor 9 uur ligt iedereen eigenlijk in bed. En niet omdat moet, maar omdat iedereen dan gewoon ook echt moe is. Hierna is er tijd om de dossiers bij te werken en de rapportage te schrijven. Tegen kwart over 9 is de overdracht en kun je daarna lekker naar huis. Helaas geen oproep voor de ambulance.

De dienst van woensdag was eigenlijk precies hetzelfde alleen ik heb toen een ambulance rit gehad. Zuster Obergh (zuster van de SEH) riep Bart we moeten direct naar het AZP (academisch ziekenhuis Paramaribo) Ze vertelde mij dat er een creoolse vrouw op de SEH lag die bloed overgaf en mogelijk een maagbloeding had. Ik zat natuurlijk helemaal vol adrenaline ondanks dat het geen ongeval of wat dan ook was. De mevrouw op de brancard gelegd en in de ambulance geschoven. En zo gingen we onderweg met in eerste instantie alleen zwaailichten. Maar onderweg ging de vrouw grotere porties bloed braken. En daar kwam bij dat weggebruikers gewoon bijna niet aan de kanten gaan voor een ambulance met alleen zwaailichten. Zuster Obergh ineens zet die ambulance aan de kant, ik moet nu in een infuus prikken, Bart jij assisteert! Oké dacht ik, ik kom eraan. Gelukkig had ik in het ziekenhuis heel vaak geassisteerd bij het inbrengen van een infuus dus dit ging vlot. Hup weer voorin gesprongen en met gillende sirenes naar het AZP. Ondertussen belde zuster Obergh met het AZP om de patiënt aan te kondigen, SEH niet bereikbaar. Echt zo vreemd. Toen we dus met de patiënt aankwamen op de SEH wilde ze in eerste instantie de patiënt niet overnemen van ons. De familie van mevrouw moest eerst zich melden bij de administratie en daar 'wachtgeld' betalen en daarna namen ze de patiënt van ons over. En de artsen en verpleegkundigen blijven rustig achter de balie zitten tot dat de familie met de kwitantie van betaling komt, zelfs de Nederlandse coassistenten/arts assistenten En op dat moment nemen ze de patiënt over en werd mevrouw aan de hartmonitor gelegd. Nou ik stond echt helemaal perplex. Je komt met spoed binnen, omdat iemand direct geholpen moet worden, en dan gaan ze daar moeilijk doen omdat iemand nog niet betaald heeft. Ik snap niet dat ze dat over hun hart kunnen verkrijgen om daar lekker achter die balie te blijven zitten. Wat een volk daar!

Afgelopen donderdag had ik weer late dienst. Samen met zuster Soeters hebben we de huisjes verdeeld. Ik had de eindverantwoording over de huisjes voor (4 huisjes) en zij achter. Toen heb ik eigenlijk pas echt mijn coördinerende rol kunnen laten zien. Na mijn idee ging het goed en zuster Soeters was tevreden over mijn manier van werken en het terugkoppelen na haar. Want zij is uiteindelijk de verpleegkundige die echt eindverantwoordelijke is. Een erg leuke taak om mee bezig te zijn.

Gister ben ik samen met Nasria even de stad in geweest. Nasria wilde wat souvenirs kopen en ik ging mee voor de fun. Want echt mooie kleding voor mannen hebben ze hier niet, het is na mijn idee allemaal Chinese troep en wat ik wel mooi vind zit weer een raar model in. Willemijn, haar mam en zus zijn later ook naar de stad gekomen. We hebben heerlijke chicken wraps gegeten bij het spanhoek hotel en zijn toen naar de houten kathedraal van Paramaribo gegaan. Vorige week zondag is deze geopend na een restauratie van 22 jaar! Nou het was echt een prachtige kathedraal. Deze kathedraal staat op de lijst van de grootste houten kathedralen van de wereld. Echt zo mooi en zo mooi afgewerkt, nou pap en mam hier gaan jullie ook nog heen:P Gisteravond hebben we lekker getafeld bij Sweet Djaarie. Lekker gegeten, geborreld en gezellig gekletst over de avonturen van afgelopen dagen. Vandaag gaan Willemijn haar mam en zus terug naar Nederland. Een hele goede reis toegewenst.

Verder is het wel heel vreemd dat de huizen worden versierd met kerstverlichting. De sneeuwpoppen komen op de daken van de huizen en alles wordt versierd met hoerige lampjes! Maar het is zo vreemd omdat je helemaal niet het idee hebt dat kerst eraan komt en dat je gewoon in de zon zit. Maar het is hier niet altijd zon hoor, we zitten nu in het regenseizoen, dus regelmatig valt er een tropische regenbui. Dus het is hier niet altijd mooi weer voor mensen die dit denken!

Nou dat was het dan wel, weer een lang verhaal maar hopelijk lezen jullie het met plezier!

Groeten aan iedereen!