Een afwisselende week
Beste lezers, Lelydorp 33C
Zo het volgende verhaal kan beginnen, afgelopen weken is er eigenlijk best veel gebeurd wat ik wil vertellen. Afgelopen vrijdag zijn de moeder en de zus van Willemijn aangekomen. Voor Willemijn natuurlijk erg leuk. Willemijn was erg zenuwachtig en helemaal in de stress vrijdag.
's Avonds zijn Nasria en ik samen met Jerry, de jongen die ons naar Albina heeft gebracht en zijn neefje naar ZsaZsaZsu geweest. Ik had een vermoeden dat ZsaZsaZsu op vrijdagavond een avond was voor 30+ en dat was ook zo. Er werd trouwens wel hele leuke salsa muziek gespeeld door een band. Van merengue tot salsa, van top 40 tot jaren 60, en dit alles in een latin style.
Zaterdag kwamen Wilma en Carlijn (moeder en zus) van Willemijn naar ons huis toe. Hier hebben we kennis gemaakt en gekletst over Suriname. Ze hadden nog een hele leuke verrassing voor ons. Sinterklaas is natuurlijk aangekomen in Nederland. Daarom hadden zij wat voor ons mee genomen, een lekkere chocolade letter met een gedichtje. Verder hebben we nog lekkere pepernoten gekregen en Knorr mixen. We zitten hier namelijk te zeuren dat we niet van deze mixen hebben. Dus nu kunnen we even vooruit. Zaterdag avond is Chris de man van Angelie ook aangekomen in Suriname voor een lekkere vakantie. Een erg leuke en aardige vent.
Zaterdag was het Parbo night in Paramaribo. Het nationale biermerk Parbo bestond 55 jaar en er werd een groot feest gegeven in de stad. Aangekomen in de stad was het al ontzettend druk. Overal stonden mensen bier te zuipen (het was al geen drinken meer) Aangekomen op het plein was het nog veel drukker, je stond dicht op elkaar gedrukt en werd met de stroom mee gevoerd. Toen we drinken wilden halen moesten we bonnetjes kopen. Hier in Suriname werkt dat echt geweldig (NOT) Zodra je bonnetjes gaat halen, moet je je al gaan bedenken wat je wilt drinken. Want frisdrank en water is een bonnetje voor 4 SRD, een chiller (soort corona) en 0,33l Parbo bier is 5 SRD en een 0,5L Parbo bier is 6 SRD. Echt heel ideaal. Als ze het nou net zo zouden doen als in Nederland? Is veel gemakkelijker. Maar op een gegeven moment werd het mij veel te druk, ik merkte toen pas dat de naweeën van het vooral in de bus er wel waren. Ik controleer onbewust namelijk nog heel veel. En in een grote massa mensen kan dat niet, daar kun je niet iedereen controleren. En daar kwam bij dat je je dan pas echt een buitenlander voelt. Er waren namelijk weinig Nederlanders. Gelukkig kwamen we iets later meiden tegen die we in ZsaZsaZsu hadden leren kennen. Erg gezellige meiden die lopen hier stage in de gehandicaptenzorg. Vlotte dames waarmee we nog regelmatig een keer zullen gaan afspreken. Toen hebben we het vuurwerk bekeken. Nou daar heeft meneer Bouterse echt niet op bespaard, wat voor vuurwerk daar de lucht in ging was echt niet normaal. Beetje vergelijkbaar met bar'nfeest maar dan nog meer en langer.
Zondag is bij ons een collega van Libi Makandra gekomen om lekker te gaan zwemmen met haar kinderen. Chrisher en Giorgio heten haar kinderen. Echt super leuke kinderen. We hebben lekker gezwommen en gespeeld in het water. Erg leuk allemaal. 's Avonds werd ik door Willemijn uitgenodigd om een hapje te komen eten samen met haar moeder en zus. Erg leuk. We hebben bij Fort Zeelandia gegeten (was weer erg lekker). Een heerlijke stroganoff steak, met gebakken aardappelen, cassave en groente. Daarna zijn we naar Broki aan de waterkant gegaan en hebben we lekker gezeten, gekletst en geborreld.
Nou maar eens weer een stukje over stage:P Afgelopen maandag is mijn zorgcoördinatie fase begonnen. Als je de zorgcoördinator bent, ben je eindverantwoordelijke van deze dienst. Maandag heb ik samen met zuster Cecilia gewerkt. Ze heeft me laten zien wat een zorgco zo al allemaal doet in een dienst. Je bent verantwoordelijk om de bijzonderheden van de bewoner te rapporteren naar de arts, je zorgt voor de dagplanning, je stuurt de EVV (eerst verantwoordelijke verpleeghulp/verzorgende) aan, je zorgt ervoor dat opdrachten van de arts worden uitgevoerd en medicatie wijzigingen worden gewijzigd. Dus eigenlijk ben je minder met de basiszorg bezig, maar ben je met veel regel dingen bezig. Ik vond het afgelopen maandag erg leuk maar wel erg intensief. Ik was helemaal kapot aan het einde van de dienst. In ieder geval van alle indrukken, maar je moet ook overal aan denken, is dat gedaan? Heb ik dat medicijn gestopt? Heb ik die controles wel uitgevoerd? Pfff....echt helemaal stuk. Afgelopen dinsdag, woensdag en donderdag had ik middagdienst en stond ik stand-by voor de ambulance. Dinsdag had ik mijn eerste middagdienst. Deze dienst is van 3 uur tot half 10. Na de overdracht om 3 uur gaat iedereen richting de huisjes om de zorgdossiers te brengen en tegen half 4 komt iedereen terug en gaat ze direct eten. En ik had om half 2 nog 2 broodjes gegeten, dus na een halve bak bami zat ik al helemaal vol. Verder is deze dienst heel rustig, je tegen half 5 met mensen wassen, dat gebeurd hier 2x i.v.m. het weer. Dan eten de bewoners hun boterham tegen een uurtje of 6. Tussentijd kunnen de bewoners tv kijken, krant lezen of een tijdschrift en voor 9 uur ligt iedereen eigenlijk in bed. En niet omdat moet, maar omdat iedereen dan gewoon ook echt moe is. Hierna is er tijd om de dossiers bij te werken en de rapportage te schrijven. Tegen kwart over 9 is de overdracht en kun je daarna lekker naar huis. Helaas geen oproep voor de ambulance.
De dienst van woensdag was eigenlijk precies hetzelfde alleen ik heb toen een ambulance rit gehad. Zuster Obergh (zuster van de SEH) riep Bart we moeten direct naar het AZP (academisch ziekenhuis Paramaribo) Ze vertelde mij dat er een creoolse vrouw op de SEH lag die bloed overgaf en mogelijk een maagbloeding had. Ik zat natuurlijk helemaal vol adrenaline ondanks dat het geen ongeval of wat dan ook was. De mevrouw op de brancard gelegd en in de ambulance geschoven. En zo gingen we onderweg met in eerste instantie alleen zwaailichten. Maar onderweg ging de vrouw grotere porties bloed braken. En daar kwam bij dat weggebruikers gewoon bijna niet aan de kanten gaan voor een ambulance met alleen zwaailichten. Zuster Obergh ineens zet die ambulance aan de kant, ik moet nu in een infuus prikken, Bart jij assisteert! Oké dacht ik, ik kom eraan. Gelukkig had ik in het ziekenhuis heel vaak geassisteerd bij het inbrengen van een infuus dus dit ging vlot. Hup weer voorin gesprongen en met gillende sirenes naar het AZP. Ondertussen belde zuster Obergh met het AZP om de patiënt aan te kondigen, SEH niet bereikbaar. Echt zo vreemd. Toen we dus met de patiënt aankwamen op de SEH wilde ze in eerste instantie de patiënt niet overnemen van ons. De familie van mevrouw moest eerst zich melden bij de administratie en daar 'wachtgeld' betalen en daarna namen ze de patiënt van ons over. En de artsen en verpleegkundigen blijven rustig achter de balie zitten tot dat de familie met de kwitantie van betaling komt, zelfs de Nederlandse coassistenten/arts assistenten En op dat moment nemen ze de patiënt over en werd mevrouw aan de hartmonitor gelegd. Nou ik stond echt helemaal perplex. Je komt met spoed binnen, omdat iemand direct geholpen moet worden, en dan gaan ze daar moeilijk doen omdat iemand nog niet betaald heeft. Ik snap niet dat ze dat over hun hart kunnen verkrijgen om daar lekker achter die balie te blijven zitten. Wat een volk daar!
Afgelopen donderdag had ik weer late dienst. Samen met zuster Soeters hebben we de huisjes verdeeld. Ik had de eindverantwoording over de huisjes voor (4 huisjes) en zij achter. Toen heb ik eigenlijk pas echt mijn coördinerende rol kunnen laten zien. Na mijn idee ging het goed en zuster Soeters was tevreden over mijn manier van werken en het terugkoppelen na haar. Want zij is uiteindelijk de verpleegkundige die echt eindverantwoordelijke is. Een erg leuke taak om mee bezig te zijn.
Gister ben ik samen met Nasria even de stad in geweest. Nasria wilde wat souvenirs kopen en ik ging mee voor de fun. Want echt mooie kleding voor mannen hebben ze hier niet, het is na mijn idee allemaal Chinese troep en wat ik wel mooi vind zit weer een raar model in. Willemijn, haar mam en zus zijn later ook naar de stad gekomen. We hebben heerlijke chicken wraps gegeten bij het spanhoek hotel en zijn toen naar de houten kathedraal van Paramaribo gegaan. Vorige week zondag is deze geopend na een restauratie van 22 jaar! Nou het was echt een prachtige kathedraal. Deze kathedraal staat op de lijst van de grootste houten kathedralen van de wereld. Echt zo mooi en zo mooi afgewerkt, nou pap en mam hier gaan jullie ook nog heen:P Gisteravond hebben we lekker getafeld bij Sweet Djaarie. Lekker gegeten, geborreld en gezellig gekletst over de avonturen van afgelopen dagen. Vandaag gaan Willemijn haar mam en zus terug naar Nederland. Een hele goede reis toegewenst.
Verder is het wel heel vreemd dat de huizen worden versierd met kerstverlichting. De sneeuwpoppen komen op de daken van de huizen en alles wordt versierd met hoerige lampjes! Maar het is zo vreemd omdat je helemaal niet het idee hebt dat kerst eraan komt en dat je gewoon in de zon zit. Maar het is hier niet altijd zon hoor, we zitten nu in het regenseizoen, dus regelmatig valt er een tropische regenbui. Dus het is hier niet altijd mooi weer voor mensen die dit denken!
Nou dat was het dan wel, weer een lang verhaal maar hopelijk lezen jullie het met plezier!
Groeten aan iedereen!
Relaxen en Stage
Beste lezers, Paramaribo 33C
Na mijn vorige bericht heb ik nu toch een bericht met een leukere boodschap. Vorig weekend hebben we een lekker weekendje gehad. Vorige week zaterdag heb ik heerlijk niets gedaan. Ik ben achter mijn laptop gekropen en ben ik fanatiek met school bezig geweest. Jaja, ik ben hier ook nog met school bezig! Angelie en Willemijn waren de stad in om te winkelen en Nasria was aan het werk op Libi. Dus ik had heerlijk het rijk voor mij alleen. Afgelopen zaterdag hebben we de wasmachine hier geprobeerd. Wat een ding is dat. Dit is geen wasmachine zoals in Nederland, maar dit is eentje die je zelf moet vullen met water. Dus fanatiek ging ik met emmers water aan de slag om de was te draaien. En dat is me toch een werk. Eerst moet je de machine vullen met water om je was te laten wassen. Daarna laat je deze weer leeg lopen en vul je deze weer opnieuw met water om de was te spoelen. Dan haal je de was eruit om weer in een aparte centrifuge te doen. Het was even wat werk maar de was wordt er wel weer mooi schoon van.
Zaterdagavond zijn Willemijn, Angelie en ik lekker uiteten geweest bij Fort Zeelandia. Een heel mooi restaurantje aan de Surinamerivier. Het eten was echt super, heerlijke pasta met kip heb ik gegeten. We hebben hier heerlijk geborreld en daarna zijn Willemijn en ik richting ZsaZsaZsu gegaan om lekker te gaan stappen. Zondag aan het begin van de middag zijn we naar Colakreek gegaan. Met de auto van Libi zijn we richting Colakreek gereden om lekker te chillen. Onderweg wisten we niet zeker welke weg we in moesten en stopten bij een tankstation om de weg te vragen. Voordat we het wisten renden er 3 dames richting de auto om ons zelfgemaakte koek te verkopen. De koeken worden gewoon in de auto gegooid zodat je het wel moest kopen. Gelukkig voor mij stonden de verkoopsters aan de kant waar Angelie zat. Angelie die heeft eens even duidelijk en streng toegesproken dat ze rustig moesten doen. Als zij ons gingen helpen om de goede weg te vinden kocht Angelie een paar koeken van ze. En toen Angelie haar portemonnee pakte was de maat voor Angelie. Een verkoopster wilde het geld gewoon uit haar portemonnee pakken. Echt zo ontzettend asociaal. We hebben de verkoopsters af kunnen schudden en zijn onderweg gegaan richting Colakreek. Colakreek is een recreatiegebied waar je lekker kunt zwemmen. De naam Colakreek is te danken aan de kleur van het water. Het lijkt net echt cola. Het water was zeer verkoelend en hebben een lekker dagje gehad in onze hangmat.
Afgelopen week op stage was ook weer erg leuk. Deze week ben ik begonnen om de functie van zorgcoördinator goed in beeld te krijgen. Ik 2 diensten met zuster Cecilia meegelopen en een goed beeld gekregen van de werkzaamheden. Vanaf volgende week zal ik onder supervisie van haar functioneren als zorgcoördinator. Dinsdag werd huisje 3 op Libi ontruimd omdat er een gigantisch wespennest zat. Er zaten echt duizenden wespen boven in de wc van die woning. Ondertussen was huisje 3 ontruimd en is de brandweer gebeld. Hier komt de brandweer om de wespen dood te maken. En dat doen ze niet gewoon gif, ze spuiten hier de wespen gewoon dood met diesel. Vervolgens ontstond er slagveld van dode wespen en een enorme stank in huisje 3. Volgens mij maak je dit alleen hiermee en niet in Nederland. Donderdag hebben we onze 2e evaluatie gehad. De directeur en broeder Mario waren erg tevreden over de gang van zaken en ik mag door naar de volgende fase van mijn stage. Natuurlijk ben ik daar erg blij mee. Er zijn natuurlijk punten waar ik aan moet werken of aan moet blijven werken maar dit komt volgens Mario helemaal goed. Ik heb echt heel veel zin om de volgende fase in te gaan en deze succesvol af te ronden.
Tot het volgende verhaal!
Groetjes
Plaats delict: bus Delict: bedreiging en beroving
Hallo Mensen,
Afgelopen dinsdagavond heb ik toch wel een schokkende ervaring gehad in de bus. Na een gezellig avondje bij Willemijn stapte ik weer in de bus richting mijn 'hok' op Libi. Het was een dood gewone dinsdagavond en ik stapte in de bus waar ik bijna elke avond in stap. Deze bus gaat in de richting van Lelydorp. Toen ik in de bus stapte en een plekje had gezocht begon de jongen achter mij vragen te stellen. Hij vroeg aan mij of ik een fles drank wilde kopen, waarop ik nuchter reageerde dat ik dat niet ging doen. Ik deed mijn oordopjes van mijn mp3-speler weer in mijn oren en luisterde muziek. Ondertussen hoorde ik hem nog steeds tegen mij praten (omdat mijn muziek niet zo hard stond) en begon de situatie vervelend te vinden. Op moment dat hij mij nogmaals op de schouder tikte wilde ik hem vertellen dat hij op moest houden, maar hij was mij net voor en stelde de vraag of ik een pistool bij mij had. Waarop ik weer nuchter reageerde, nee. En ik dacht nog, waarom zou ik? Die ben ik toch helemaal niet nodig. Op moment dat die gedachte voorbij schoot trok die jongen een mes en zei ' doe dan maar je geld' Uit een schrikreactie heb ik hem 50 of 100 SRD ( 12,50/ 25,- euro) gegeven. Daar nam hij direct genoegen mee en drukte haastig op het knopje om de bus te laten stoppen. De bus stopte direct en hij stapte uit en hij liep heel rustig weg.
Ik was zo gigantisch overdonderd van het voorval dat ik heel veel dingen vergeten ben. Ik weet bijvoorbeeld alleen wat voor kapsel hijhad en wat voor shirt die jongen aan had. Ik was alleen blij dat hij de bus uitstapte en niet rustig bleef zitten en mij misschien later ging achtervolgen. Toen ik de bus uitstapte ben ik snel een chinees (Chinese winkel waar ze echt alles verkopen) in gelopen zodat ik in ieder geval niet alleen was. Na hier een tijdje gestaan te hebben ben ik toch maar snel richting Libi gelopen en heb ik Nasria gebeld die direct naar mij toe is gekomen. Nasria zag aan mij dat ik heel erg geschrokken was en dat mijn hele lichaam trilde. Nasria stelde voor om bij de SEH op Libi iets rustgevends te vragen. De arts-assistent heeft me toen een klein tabletje gegeven waar ik snel rustig van werd. Ik zou die avond eigenlijk alleen slapen in mijn 'hok' Nasria stond erop dat hier niets van in kwam en dat ik daar zou gaan slapen. Maar hoe krijg je een veren matras in een coupe. Nou gewoon op een Surinaamse manier, matras op het dak en met de arm uit het raam het matras vasthouden. Alarmlichten aan en gaan met die banaan!
Achteraf ben ik toch wel blij geweest dat ik niet alleen heb hoeven slapen. Ik ben vrij snel in slaap gevallen, alleen ik heb heel erg onrustig geslapen. Alles wat ik hoorde werd ik wakker van, de airco, blaffende honden, auto's enzovoort.
Hoe vermoeid ik na deze nacht ook was ben ik toch naar stage gegaan. Ik merkte op de heenweg in de bus al dat je heel achterdochtig wordt, je let ineens op onbelangrijke dingen die heel normaal zijn. Je kijkt van links naar rechts. Gelukkig heb ikop stage wel afleiding gevonden. Toen ik daar het verhaal vertelde werd er gezegd, waarom heb je de aandacht van mede passagiers niet getrokken, waarom heb je de buschauffeur niet gewaarschuwd? Waarom heb je het busnummer niet opgeschreven? Heb je het kenteken onthouden? Maar je bent op dat moment zo overdonderd van wat er is gebeurd dat je daar totaal niet aan denkt. En je weet natuurlijk nooit waar iemand toe in staat is met een mes. Maar het is natuurlijk achteraf makkelijk praten, waarschijnlijk zal ik het de volgende keer anders doen. Hoewel ik natuurlijk hoop dat er geen volgende keer komt.
Gelukkig heb ik gisteravond toch nog een heel leuk verjaardagsfeestje gehad van Nasria. Nasria had een groot verjaardagsfeest georganiseerd. Een geweldig leuk feestje met een dj. Hij draaide van allerlei soorten muziek, salsa, merengue, top 40 muziek. Echt een heel leuk feest, maar het was weer erg laat. Dus Bart die stond na 5 ½ uur slaap weer naast zijn bedje om naar stage te gaan! Wauw wat voelde ik mij geweldig! Gelukkig waren er ook heel veel collega's die zich niet optimaal voelden na dit feestje, dat geeft mij een goed gevoel dat ik niet de enige was.
Maar buitenom dit verhaal gaat het prima hoor. Het is niet allemaal negatief. Ik geniet nog steeds van het land, cultuur en van stage. Het is echt heel leuk om collega's ook eens buiten het werk te treffen. En natuurlijk werd er vandaag gesproken over het feest en werd mijn salsa/merengue kunsten. Waarschijnlijk zal er over dit feest nog lang gesproken worden op Libi.
Mensen, de groeten maar weer! En hopelijk heb ik de volgende keer een leuker verhaal!
Laters!
Wat gaat de tijd snel!
Hallo mensen, Lelydorp 36Cº
Het is alweer even geleden dat ik een bericht heb geplaatst, maar ik vind nu steeds lastiger worden om een verhaal te schrijven. Dit komt omdat alles lekker zijn gang gaat en ik het hier enorm na me zin heb. Ik geniet nog steeds van het weer, relax moment, het land en cultuur. En natuurlijk ben ik al begonnen met aftellen naar 30 november, want dan komen paps en mams langs! Donders veel zin in!
Vorige week zaterdag zijn Nasria, Zuster Vannessa en Broeder Martin en ik naar Moengo geweest samen met een bewoner, dit ligt in het westen van het land dichtbij de grens met Frans-Guyana. Nasria leek het erg leuk om die bewoner weer een keer terug naar huis te brengen voor een dag. Dus om half 8 ‘s ochtends stond de ambulance klaar (samen met de bewoner) om naar Moengo te gaan. En weer moesten we met de ambulance over een gigantische slechte weg. Tijdens het rijden moet je heel goed opletten, omdat drempels hier niet gemarkeerd zijn, zoals in Nederland. En omdat de weg van zichzelf al heel hobbelig is, kun je erg moeilijk zien wanneer er een drempel komt. Dus onderweg zijn wij meerdere keren met 70 km/ph over de drempels geknald. Gelukkig zit de brancard achter in de ambulance vast, maar onze bewoner schrok wel regelmatig wakker als er weer een drempel over het hoofd werd gezien. Aangekomen in Moengo hebben we eerst de bewoner naar zijn ouderlijk huis gebracht. De familie was helemaal blij toen ze hun man en vader terug zagen in zijn dorp. Wat een leuk gezicht was dit. Dat je zoiets kleins kunt organiseren en er zoveel mensen blij mee kunt maken. De afspraak was dat de bewoner daar zou blijven en dat wij als ‘personeel' onze eigen tijd zouden gaan invullen. We zijn eerst naar de zus van Zuster Vannessa gegaan waar we heerlijke gekruide moksi alesi en kip hebben gegeten en de kinderen hebben ontmoet. Hierna zijn we naar het Suralco zwembad gegaan om heerlijk af te koelen en lekker te spelen met de kinderen. Het dorp Moengo is een dorp waar veel mensen wonen die voor Suralco werken. Suralco is een bekend Surinaams bauxiet bedrijf. Het dorp Moengo is een heel ander dorp dan andere dorpen in Suriname omdat het een hele Amerikaanse uitstraling heeft. Mooie opgeschilderde woningen, nette aangelegde tuinen en dikke auto's op de oprit. Onze bewoner hebben we tegen 4 uur weer bij zijn ouderlijk huis opgehaald en zijn toen weer richting Libi Makandra gereden. Onderweg nog gestopt voor lekkere kipsaté en baka bana (gebakken banaan met pindasaus).
Afgelopen dinsdag hebben Nasria, Willemijn en ik Angelie van het vliegveld gehaald. Angelie moest hals over kop terug naar Nederland omdat haar schoonmoeder ging overlijden. Dus voor Angelie een heftige periode, maar wij drieën waren wel erg blij dat ze weer terug was. Donderdag hebben Angelie en Nasria bezoek gekregen van hun leidinggevende uit Nederland. Rianne komt hier voor een week om vakantie te vieren en om te kijken wat de medewerkers van Thebe (thuiszorg) nou allemaal voor een werk verrichten. Rianne een erg leuke vlotte meid en een vlotte babbel. Gisteravond hebben we lekker bij Jenny gegeten. Heerlijke pepersteak stond er op het menu en toen heb ik Rianne beter kunnen leren kennen. Daarna hebben we ons opgesplitst. Willemijn, Nasria en ik richting het centrum van Paramaribo om lekker te gaan stappen. Rianne en Angelie zijn met de directie uitgeweest in een tent voor 35+. Maar nu ben ik eigenlijk wel moe, zo lekker zwemmen en genieten van het mooie weer (die jullie in Nederland niet hebben). Sorry, ik kan het niet laten om jullie lekker de ogen uit te steken:P Nou verder heb ik eigenlijk weinig nieuws.
Tot het volgende verhaal!
Stage en Galibi
Hallo kouwkleumers, Paramaribo 35Cº
Het is alweer een tijdje geleden dat ik een verhaal heb geschreven. Ik had een tijdje dat ik niet wist waar ik over moest gaan schrijven. Maar nu heb ik weer info genoeg om een verhaal in elkaar te zetten.
Vorige week zondag had ik even een dipje. Dit kwam om Hielke-jan toen jarig was en ik hier in Suriname zit. Het was zo vreemd dat ik niet op een verjaardag van een familielid was. Dit had ik nog nooit gehad, maar nu weet ik hoe het voelt. Het had er ook mee te maken dat ik de nacht ervoor weinig had geslapen omdat waren wezen stappen in ZsaZsaZsu. Toen ik in bed lag kon ik echt niet in slaap komen. Ik heb 12 uur op de wekker nog gezien. Daarna ben ik gelukkig wel in slaap gevallen, want de volgende stagedag stond weer voor de deur. Stage was weer super. Ik heb weer veel geleerd en vooral gezien. Vorige week op stage was mijn laatste week dat ik samen met een collega sta in gedeeld in een woning. Komende weken ga ik proberen zelfstandig de zorg te verlenen op één woning. Afgelopen weken liep ik toch nog wel steeds tegen dingen aan. Bijvoorbeeld dat mensen geen handdoeken of washandjes schoon hebben, dat er geen toiletpapier was, dat medicatie niet was uitgezet in de weekbakjes, dat collega's bepaalde dingen in het dossier niet aftekenen. Dit lijkt allemaal niet zo heel erg, maar het is wel erg vervelend als je dit niet hebt of als dit niet gebeurd. Je hebt de meeste dingen wel nodig om goede zorg te kunnen geven aan de bewoners en je verliest veel tijd. Maar al met al heb ik het elke dag weer gered met medewerking van collega's. Afgelopen week heb ik 3 dagen op dezelfde woning gestaan. Dit kwam vooral omdat er een bewoner was met een complexe situatie wat mij altijd erg trekt. Denk hierbij aan wonden, sondevoeding, slikproblemen en pijn. Ik kan hiervoor mijzelf altijd een uitdaging in vinden om de zorg dan goed te verlenen zoals het hoort. Wondzorg heb ik altijd erg interessant gevonden en mezelf hier afgelopen dagen ook goed ontwikkeld. Wondzorg is over het algemeen niet heel moeilijk, als je alle middelen ervoor hebt. Maar dat is hier nog wel eens het probleem. Maar je wordt hier wel heel creatief met de middelen die je hebt. Verder merk je dat je ook aan steeds meer dingen denkt. Je hebt een beter overzicht wat er op een dagdienst gebeurd. Hierdoor maak je voor jezelf ook een werkplanning. Ook merk je nu steeds meer dat collega's je betrekken bij gesprekken, dingen over zichzelf of over familie vertellen. Je bent niet meer die stagiaire uit Nederland, maar het begint steeds meer te voelen alsof je een collega bent. Het nieuwe is er voor hen ook af! Afgelopen vrijdag hadden we eigenlijk onze eerste evaluatie. Je hoort wel eens verhalen dat Surinamers afspraken niet na komen, nou dat was in dit geval de dus ook zo. Willemijn en ik waren op Libi om onze eerste evaluatie te doen. Toen kregen we te horen dat de directie niet aanwezig was, en dat de hoofdbroeder eerder weg moest. Heel frustrerend, dit past natuurlijk totaal niet in de cultuur van de Nederlander. Hier zal ik nog wel even aan moeten wennen. Dus nu hebben we het uitgesteld na de volgende dinsdag. Hopen dat het dan wel door kan gaan.
Afgelopen weekend zijn wij lekker een weekendje weg geweest naar Galibi. Dit is een rustig exotisch gebied met grote gele stranden bezaaid met palmbomen. Zaterdag zijn we door de taxichauffeur (Jerry) naar Albina gebracht. Via Paramaribo, zijn we door district Commewijne en Marowijne naar Albina gereden. En dit was me toch een tocht. Wat een verschrikkelijk slechte wegen hebben ze hier. Overal zitten gaten, kuilen en soms gaat het van asfalt over naar losse stenen. En natuurlijk kregen we onderweg ook nog een lekke voorband, die Jerry snel had vervangen. En dan duurt een toch van 3 uur toch wel lang! Aangekomen in Albina zijn we op de boot naar Galibi gestapt. Deze boottocht duurde ongeveer 1,5 uur en bracht ons over de marowijne rivier langs de kust van Frans-Guyana, langs de mooiste verlaten stranden van Suriname naar Galibi. Galibi is alleen via het water te bereiken. In Galibi stond de James (gastheer) al op ons te wachten. Ik heb geen idee hoe hij echt heet, maar wij hebben hem James genoemd, zoals de butlers in verschillende tv-series. Toen we bij Shiritjo Lodge aankwamen was het wel een beetje onwennig. We zijn natuurlijk comfort gewend en dat was hier niet echt het geval (kon ook niet, als je keek wat betaald hebben) Stroom was er alleen tussen 6 en 11 uur 's avonds. Dus toen het licht om 6 uur aanging, werden alle telefoons, mp3-spelers en accu's opgeladen. De lodge lag 50 meter vanaf het strand. 's Ochtends kregen we een ontbijtje, en tegen half 10 lagen we op het strand. Aan het einde van de ochtend hebben we een lokale schipper geregeld die met ons de Atlantische Oceaan op ging. En waar we toen kwamen was echt onvoorstelbaar, zoiets moois had ik nog nooit gezien. Een gigantisch verlaten strand waar normaal alleen de schildpadden komen om eieren te leggen. Ongerepte natuur, gierende vogels, verse afdrukken van de schildpadden en de branding van de zee. Wat een geweldig stuk Suriname is dit. Dit was echt het toppunt van het weekendje weg. Hierna ben ik met Nasria naar de Galibi Zoo geweest. Een klein opgezette dierentuin met apen, schildpadden, neusbeertjes, een papagaai en een slang. De aapjes zijn echt zo gewend aan mensen. Zodra een vrucht in je hand had, kwamen ze alweer bij je. Ze gingen rustig hun gang, ze hingen om je nek, zaten op je hoofd of hingen aan je tas. Wat gaaf was dit. De slang kon je eventueel ook om je nek krijgen, alleen dat durfde ik echt niet meer. Ik heb het 1 keer in mijn leven gedaan, en dat was voor mij meer dan genoeg. Verder heb ik afgelopen weekend lekker gezwommen, in de zon gelegen, in mijn hangmat gelegen, hard gelachen en vooral rustig aan gedaan! Nu ben ik weer helemaal klaar voor de komende weken stage.
Groetjes allemaal en tot mijn volgende bericht!
De 3e week alweer achter de rug!
Dag lieve mensen,
Als eerste wil ik iedereen bedanken voor alle leuke mailtjes, reacties, krabbels, sms'jes en belletjes. Het is super leuk om te horen hoe het met iedereen gaat, en goed om te weten dat mensen met veel plezier mijn verhalen lezen. Bedankt daarvoor! En we blijven genieten van het mooie wat het land en de cultuur. De tijd vliegt hier echt voor bij! Het gaat allemaal zo snel!
Zondag zijn Angelie en ik samen met Stan en Ingrid Dijksteel (directeur en echtgenote) naar een Surinaamse verjaardag geweest. Dit was in een ontmoetingscentrum in Paramaribo. Erg leuk om de directeur van Libi Makandra ook eens buiten het werk te ontmoeten. Je praat dan toch over andere dingen en je leert ze ook op een hele andere manier kennen. Het is hier in Suriname gebruikelijk dat degenen die uitgenodigd worden voor een verjaardag, ook weer mensen uitnodigen. Dus als je 200 mensen uitnodigt, dan kun je ervan uitgaan dat er 300 mensen op je verjaardag komen. Eigenlijk heel vreemd om op een verjaardag te zijn bij iemand die je niet kent. Maar het was een hele leuke ervaring. Het was een grote verjaardag, met veel eten en drinken. Veel vrouwelijke gasten waren gekleed in typische Surinaamse kleding. Super leuk om te zien. En er was een hele leuke band dat veel Zuid-Amerikaanse muziek speelde. Het is werkelijk niet te geloven hoe ritmisch die mensen zijn. Soms zie je iemand dansen waarvan alleen de kont en heupen bewegen. Heel vreemd. En ook viel het Angelie en mij hoeveel obesitas patienten hier lopen. En dan zeggen ze dat in Nederland veel dikke mensen zijn, nou moet je hier eens komen. 2/3 van de van Surinamers heeft overgewicht! De ene plant zich nog meer voort dan de andere. Het valt op dat de meesten of heel slank zijn of heel dik.
Afgelopen dinsdag en woensdag ben ik ziek geweest. Waarschijnlijk gewoon een buikgriep maar wel erg vervelend. Dinsdag kon ik nog wel iets van eten binnen houden maar woensdag ging het er van boven in, en kwam het er ook direct weer uit! Heel vervelend. En dat op bed liggen, wat verschrikkelijk! Is helemaal niets van mij om zo verplicht op bed te liggen. Dus deze dagen was het vooral hele slechte hindoestaanse films en series kijken en uitrusten. Donderdag ben ik weer even op stage geweest. Ik voelde me weer een stuk beter. Ik ben op stage bezig geweest met dossiers allemaal weer up to date maken. Want dat kennen ze hier totaal niet niet! Maar nu zijn alle dossiers weer up to date en dan kan ik na het weekend weer aan de volle bak.
Zaterdag hebben we lekker rustig aan gedaan. Willemijn en ik hebben een poging gedaan om voor school bezig te gaan, maar dit ging moeizaam. Er is steeds wel weer iets wat veel interessanter is dan school! Toch maar ff gebrainstormd over de opdrachten en daar zijn we gelukkig uitgekomen en hebben we een opzetje gemaakt hoe het aangaan pakken. Daarna hebben Nasria, Willemijn en ik de boembus gepakt en zijn we vertrokken richting ‘de' shopping mall van Paramaribo. Eerlijk gezegd viel het niet tegen. Leuke schoenen gekocht en verder is het voor mannen of allemaal knetter duur of het ziet er gewoon niet uit! 's Avonds zijn we naar de discotheek ZsaZsaZsu geweest! Hele gave discotheek met vette muziek en hebben we onze merengue en salsa kunsten alvast kunnen ontwikkelen! Vandaag hadden we echt een relaxte dag. Heerlijk niks gedaan en een beetje lezen. Het was vandaag bewolkt en regenachtig dus geen zwemweer. Vanavond maar eens vroeg naar bed denk ik, want morgen om 7 uur gaat het er gewoon weer bij!
Groetjes!
ff weer een berichtje uit het zonnige Suriname!
Hallo reisblog lezers,
Ik schrijf dit bericht op het moment dat ik eigenlijk redelijk brak ben! Gister (vrijdag) ben ik met Willemijn eerst lekker uiteten geweest en hebben we al enkele biertjes genuttigd. Daarna zijn we ons klaar gaan maken om eens flink uit onze plaat te gaan. En dat hebben we gedaan. Wij als naïeve Nederlanders zijn in het busje gestapt om naar Paramaribo te gaan. Aangekomen in Paramaribo dachten Willemijn en ik dat we bijna in het centrum waren. Toch maar uitgestapt, bleek dat we in een van getto's van Paramaribo terecht waren gekomen. Allemaal hang jongeren, zwervers en vage figuren liepen daar op straat. Bij Willemijn gierde de adrenaline door haar lijf en ik kreeg een onprettig gevoel toen we daar rondliepen. Na een portier te hebben gevraagd welke kant we op moesten bleek dat we toch gigantisch uit de richting waren. Toen hebben we toch maar een taxi laten aanrukken om ons naar 't vat te brengen. Dit is het verzamelpunt voor een geweldige stapavond, en dat was het. Hele gezellige kroegjes, leuke mensen en lekker bier! Tegen half 3 kakte we helemaal in na een heftige week vol nieuwe indrukken en hebben we een taxi gebeld. Maar Willemijn en ik waren zo ontzettend moe dat we in de taxi inslaap zijn gevallen en dat we Willemijn haar huis voorbij zijn gereden. Gelukkig werd ik wakker en kwam ik erachter dat we te ver waren gereden. Dus eerst hebben ze mij afgezet bij Libi Makandra en daarna is die taxi terug gereden naar Willemijn haar huis. Een super leuke stapavond, waarvan er nog velen gaan volgen! Vandaag (zaterdag) zijn we heerlijk aan het relaxen en gaan we lekker zwemmen bij Sweet Jaarie hier in Lelydorp. De twee andere dames, Angelie en Nasria zijn naar de markt gegaan want Nasria gaat morgenavond heerlijke Marokkaanse Hareri soep koken en Angelie gaat vanavond een lekkere salade maken. Aan een portie groente zijn we aan toe, want hier krijg je een één eetlepel met groente en that's it. De stagedagen gaan snel. Je leert de instelling, mensen en het personeel snel kennen. Ik voel me hier helemaal thuis. En nu kom ik erachter dat de dagen snel gaan. Je bent natuurlijk al 4 dagen onder de pannen met stage, verder ben je bezig met stageopdrachten, uitgaan, tripjes maken en met relaxen. In het begin dacht ik nog wat een luie zusters. Ze zitten regelmatig op de veranda van het huisje te rusten. Maar ik kan me het nu helemaal voorstellen. Het is gewoon zo ontzettend warm waardoor je niet de hele tijd bezig kunt zijn. Het weer breekt je af en aan het einde van de dienst ben je gesloopt. Gelukkig hebben we de avonden vrij om lekker te relaxen.
Donderdag hebben onze eerste proefles gehad voor salsa en merengue. Wat een totale ramp was dit. Ik kreeg het al warm toen ik de dansinstructeur enkele passen zag zetten, toen dacht ik al jeetje dit wordt helemaal niets. Toch zei de dansinstructeur na flink zweten dat ik er toch wel aanleg voor had, alleen dat ik te houterig danste maar dat zou hij er wel uit halen! Hoewel het voor mij een ramp was, vond ik het toch best wel leuk. Dus waarschijnlijk gaan we de volgende keer gewoon weer met volle moet heen. Afgelopen vrijdag zijn Willemijn en ik EHBO op een vakantiepark geweest. Op dit vakantiepark waren 600 ouderen van uit een broedergemeenschap (kerk). De Nederlandse eigenaresse vond het toch wel een prettig idee dat er EHBO was als deze mensen allemaal kwamen. Maar gelukkig voor de mensen en jammer voor ons hebben we bijna niets anders gedaan dan bloeddruk meten en bloedsuikerprikken. Beetje jammer, ik was wel toe aan wat actie! Daarna waren we toe aan iets ander dan rijst. Toen zijn we naar Paramaribo gegaan en hebben we bij 't Vat lekker wat gegeten.
Gister zijn hebben Willemijn, Nasria, Angelie en ik een trip gemaakt naar een traditioneel marrondorp genaamd Santigron (=zandgrond). Het begon met een boottocht in een korjaal. Over de saramacarivier zijn we naar Santigron gevaren. Je krijgt tijdens deze trip een goed beeld hoe mensen daar leven. Ik had verwacht dat de Saramacanen/bosnegers alternatiever zouden leven. Er was gewoon stroom, ze hebben gewoon een koelkast, waterkoker en een magnetron. En de Saramacanen zijn erg bijgelovig. Zo mogen de onreine vrouwen niet onder de poort door van het dorp maar ze moeten er omheen en voor de onreine vrouwen is een apart huis. Hier slapen ze dan tijdens hun maandelijkse periode. Maar verder was het een erg leuke en warme dag. Willemijn vond het dorp wat minder. Dit kwam om dat Willemijn als de dood is voor kippen. En die liepen in het dorp overal. Maar ze is het dorp doorgekomen omdat de gids Dennis alle kippen voor Willemijn wegjaagde. Aan het einde van de trip hebben de bewoners van het dorp nog verschillende dansen laten zien. Dit alles onder begeleiding van een jongensband en een jambe band En wat er vandaag in de planning staat is een verrassing. Waarschijnlijk wordt het rustig aan doen en vooral lekker van de zon en het water genieten!
Vrijdag kreeg ik het bericht dat het nu zeker is dat mijn ouders 30 november tot 10 december komen. Super leuk. Dan kunnen we samen lekker relaxen en laten zien waar ik woon, leef en stage loop!
Nou de groetjes aan iedereen en tot het volgende bericht.
Mijn eerste stagedagen!
Beste Bakra's
Jullie zullen wel denken, wat zijn bakra's? Nou dit is dus een uitdrukking die wij regelmatig om het hoofd krijgen geslingerd. Bakra's zijn blanken. Dit is totaal niet discriminerend bedoeld, maar wees eerlijk wij zijn toch blank?
Onze eerste dagen op Libi Makandra stonden vooral in het teken van rondkijken, kijken hoe de zorg gaat, kijken hoe de manier van werken is en kennis krijgen van de organisatie waarvoor wij gaan stagelopen.
De dag begon met een gesprek met de twee directeuren en de hoofdbroeder. Het gesprek verliep prima, ons stageplan werd besproken, de huisregels werden uitgelegd en we weten nu wat er van ons wordt verwacht. De rondleiding die wij kregen van broeder Mario, de hoofdverpleegkundige was toch wel schokkend. Een kijkje in alle woningen gaf mij een vreemd gevoel. Bewoners die op bed liggen, kunnen dus niet gedoucht worden omdat de badkamers te klein zijn. Mensen krijgen maar 2 inco's (luiers) over de hele dag, omdat ze niet op het toilet gezet worden. Ze doen dus al hun behoefte in 2 inco's. Alles wat ze graag extra willen, moeten de bewoners zelf betalen. Denk hierbij aan airco, extra incomateriaal (luiers) en eigenlijk is overal een te kort aan. Een heel raar idee. Maar ik denk wel dat we straks heel creatief om zullen gaan met bepaalde middelen. Verder hebben we vandaag heel veel zusters ontmoet, waarvan ik de namen alweer vergeten ben. Ook de arts dokter Naarden hebben we ontmoet. Een hele gemoedelijke man, die openstaat voor verbeteringen en aanbevelingen op het gebied van kwaliteit, net zoals broeder Mario. Ik moet nog wel heel erg wennen aan dat iedereen elkaar hier met broeder en zuster aanspreekt. Er heerst hier nog een hele erge hiërarchie. Je spreekt iedereen aan met broeder, zuster of dokter.
De eerste indruk is vreemd, alleen ik krijg wel steeds meer zin om te beginnen aan de stage. Er liggen hier zoveel mogelijkheden wat betreft verbetering op het gebied van kwaliteit en deskundigheidsbevordering. Alleen dat al motiveert me om te beginnen en hopelijk een steentje bij te dragen.
De eerste dagen zitten erop. Vandaag heb ik meegelopen met zuster Sheryl. Een leuke zuster die erg lief is voor de bewoners. Verder ben ik er vandaag achter gekomen dat je heel creatief moet zijn met de middelen die je hebt. En tegen 12 uur is het gewoon te warm, en doen heel veel zusters nog rustiger aan dan dat ze al deden. Dit bevalt me wel goed! Ik viel vandaag van de ene verbazing in de andere, hoe er bijzonder zuinig wordt gedaan met toiletpapier, verbandmateriaal en incomateriaal. Na deze 3 dagen stage ben ik ook echt toe aan weekend. Het warme weer, het werken, vroeg opstaan en alle indrukken matten je af! Ik heb nu een idee hoe iedereen werkt en hoe een dagdienst eruit ziet. Het is relaxed werken, iedereen past zich aan aan het weer (35 graden) en doet vooral rustig aan. De basiszorg duurt ongeveer tot 10 uur. Om half 11 gaan we schaften, zo noemen ze dat hier gewoon. Net alsof je in de bouw werkt! En daarna heb je tot 3 uur ook geen pauze meer. Dus het vaste personeel eet dan allemaal warm. Na het schaften is er tot 1 uur tijd om rustig aan te doen en tijd voor jezelf te nemen. Daarna eten de bewoners warm en daarna worden ze verdroogd en gaan ze met middagrust. Nadat de bewoners verdroogd zijn en op bed liggen is er tijd om het dossier bij te werken en het huis in orde te maken. Om half 3 verzamelt iedereen zich in de teampost en begint de overdracht na de middagdienst.
Hopelijk lezen jullie mijn verhalen met plezier, tot het volgende bericht maar weer! Krabbelen, mailen en sms'en mag natuurlijk altijd. Mijn Surinaamse nummer is: 00598681091.
Groetjes!